در مسیر ناکجاآباد

از دلایلی که عاشق نوشتنم این که هرموضوعی رو استخری میبینم برای شنا کردن شنا میکنی و شنا میکنی و به عمق اون موضوع میری و خب بستگی به خوب شنا کردنت میتوونی ترجیح بدی به عمق بیشتری بری یا نه تا جایی توقف کنی و برگردی چون اگه شناگر واردی نباشی و به عمقش بری احتمال غرق شدن توش زیاده اصلش این که به عمقش برسی ولی درگیرش نشی غرق نشی توش همینه که باعث میشه خواننده احساس کنه این اتفاق واقعا واسه خودت افتاده چون به دل عمق زدی و برچسب هاش به جون خردیدی ولی اسیرش نشدی نوشتن ریشه در عمق داره باید ازش لذت برد و درگیرش نشد چون تبعات خطرناکی داره از جمله پوچی یا رسیدن به ...

هرچقدر هم منطقی باشیمو مواظب پیش داوری نکردن و قضاوت نکردنخیلی وقتا که یک چیزی سر جاش نیست و تو ذهنمون هم نیست که کار خودمون بودهناخودآگاه ذهنمون میره سمت بعضیهاو اونا میشن مقصرحالا چون شاید اون طرف نامهربون تر از بقیه بوده باهامون نسبت به بقیه یا هردلیلیولی سر هرچیز غیر عادی ای که اون نفر حتی ربط کوچیکی هم به اون داستان داشته باشهذهن میره سمت اون نفرو حتی اگه کاملا مطمئن هم نشیمولی ذهن پیش فرضش میگیره اون نفر خاصتا با استدلال برسه که اون بوده یا نبودهمیدونین این از بدترین موقعیت ها برای انساناز سمی ترین حالاتچون اگه خودمون کنترل کنیم و منطقی هم با...