در مسیر ناکجاآباد

این که بلاخره برمیگردمبه کنار اینکه میدونم دوباره ابنجا هممینویسم به کنار ولی الان بحثی که هست حس الانمه یک حس قاطی شده با حسادت و خوشحالی و تفکر برای منی که دوس دارم همه چیز داشته باشم و در بند ه...

همچو ستاره های پر زرق و برقکه از تاریخ فوتشون سالها میگذردمرده ام مندر حسرت یکبار زل زدن به چشمهای بنفش رنگتدلقکی که تا مرگاشکهایش باعث خنده دیگران است... +نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۹۶ساعت23:22&nbsp توسطپیمان | ...

هرکسی باید به نوعی بنویسه نوشتن فقط با قلم نیست با دیدن میشه نوشت با بوکردن میشه نوشت با چشیدن میشه نوشت با حس کردن میش نوشتت قریبا با هرچیزی میشه نوشت ولی باید نوشت تا فراموش نکنیم فراموش نکنیم که باید شکرگزار باشیم فراموش نکنیم که کجا بودیم،چیکار میکردیم و چیکار میخوایم بکنیم حرف از کلیشه نیست سخن مذهبی و نصیحت های احمقانه هم حتی حرف از راحت نفس کشیدنه آرامش داشتن حس خوب داشتن وقتی اساس تلاش کردنه و به نوعی قراردادی منطقی نوشتن و درست نوشتن ما میشه همون تلاش پس بنویسیم و بنویسیم و بنویسیم تا روزی که حفظ بشیم و فراموشمون نشه که عشق و حس خوب داشتن سخت بدست میاد و راحت از دست میره و نگهداریش نیاز به مراقبت داره و به همین راحتی نیست از جمله شکرگزاری داشتنش.... یا به قول مهستی بیا ب...

فیلم رهایی از شاوشنگ ساخته فرانک دارابونتداستان مردی به اسم اندی دوفرین، بانکداری که یک شب به خاطر خیانت زنش تصمیم میگیره با شش گلوله زنش و معشوقه زنش رو بکشهپس کاملا مست میره سروفت زنش و معوشقشاما اونهارو نمیکشهولی از قضا اون شب یک دزد دیگه میره سروقتشون و اونها رو میکشهاما شواهد و قرائن همه علیه ا...

کلا من از اون دست ادمهایی هستم که هر ازچندگاهی میان یک سری حرف میزنن باز میرن اصلا حوصله موندگاری تو جمع و شلوغی ندارم شاید افسردگی باشه ولی کلا دوس دارم بیام حرفم بزنم و برم تا حرفهای بعدی واسه همین واقعا میتونم به زندگی ساده قناعت کنم به شرطی بهم حداقل کاغذ و قلم بدن که حرفام فراموش نکنم و بدونم اینارو قبلا گفتم همین دیگه بقیه چیزا برام تو زندگی نباشن هم خیلی کفرم در نمیازه اینترنت هم صرفا همونقدر باشه که برای بیان حرفهام نه بیشتر بیشتر دوس دارم بگردم و تو دید نباشم تا تو دید باشم و حرفهای که زدم تکرار کنم نمیدونم خوبه یاد بد ولی من اینجورم واسه همین...

واقعا که خیلی چیزا تو بچگی واست الهام بخشن واسه این که بتونی حس الانت بگی از نمونه هاش مث همین کارتون فوتبالیست ها احساس سوباسا دارم وقتی تارو از کنارش رفت بعد یک مدت واکی بایشی هم رفت و سوباسا موند و یک تیم نصف و نیمه با بازیکنایی کاملا متوسط جز خودش که عالی بود البته من مث سوبا سا عالی نیستم ولی شرایط همونجور سخت میبینم واسه خودم یک ادم متوسطم با یک تیم متوسط ای کاش بود کسی که باید میبود کاش مادرم کنارم یود و میشد از خیلی چیزا باهاش صحبت کنم کاش دوست هایی سراسر امیدوار داشتم که از صحبتهای امیدوارکنندشون انرژی میگرفتم ولی نیست ولی تو دوره ایم که خورد...

وقتی بعد هشت نه روز غیبت میای وقتی چهار بار مینویسی و پاک میکنی اونم چهار پست کامل با چهار موضوع و محتوای مختلف یعنی خیلی حرف داری تو خیلی زمینه ها ولی باز هم سکوت ترجیح میدی بزودی مکان پنجره هارو پیدا می کنم و بازشون می کنم بدون شک بعد از هر سختی آسانیست البته الان هم دارم میخندم ولی خب فرقهایی هست بین لامپ 60 با لامپ 200 وات ...